چــه نوشــــتـه ای چــه قـلـــمـــــی

- شاخه ی علمی مجزا در جهان که به دلایل متعدد در ایران کمتر شناخته شده است.

- اسطوره شناسی به شیوه ی تفکر اقوام آغازین و جوامع ابتدایی بشر می پردازد

- نوعی شیوه ی تفکری که در آن ایدئولوژی افراد مطرح و مشخص می شود: جهان چگونه بوجود آمده؟ خدا کیست؟ موقعیت انسان در جهان و در برابر خدا چگونه است؟

- و در مورد اولین ها و داستان های آنها مثل: اولین درخت، اولین آفریده، اولین زن و مرد

- اینها در حوزه ی اسطوره از طرفی به افسانه های قومی و ازطرفی به ادیان پیوند می خورد که بدلیل همین تضاد و تشابهات با دین، کمتر به اسطوره در حوزه ی ادیان پرداخته شده است.

- در ادبیات از اساطیر برای تفسیر برخی مفاهیم بهره می بریم.

- شاهنامه، آثار ادبی هندی، وداهای هندی، نمایشنامه ها، آثار ادبی هومر، داستان هاو ... که خلق می شوند روایت ها را تعریف می کنند که شامل همان اسطوره می شود.

- اسطوره ارتباط تنگاتنگ و ریشه داری با ادبیات دارد و ما برخی مفاهیم زا از بعد زیبایی شناختی تطبیق می دهیم.

- در حماسه ها اسطوره ها را پررنگ تر می بینیم. در حقیقت اسطوره ها به مرور تبدیل به آثار حماسی آن قوم می شوند.

- متون حماسی عمدتاً منظومند. شباهتشان با اساطیر هند و اروپایی مطرح شده است.

- در ادبیات حماسی بیشتر کار شده

- در ادبیات عرفانی ردپای اسطوره دیده می شود که بدلیل پیوند با دین، کمتر به آن پرداخته شده و بحث می شود.

شلنگ سرش را محکم کوبید به دیوار و لعنت فرستاد به این زندگی ماشینی که باید مدام به آن آب ببندد!

       کتاب بی محتوا، گورستان کلمات است.

روزی بود این روزها

تمام اتفاقات و دیالوگ های این روزها خودش یک داستان هست.

با این آدمهایی که چنبره می زنند به لحظات بقیه و با یک حمله ی  انتحاری گند می زنند به زندگی  خود و شادی دیگران چه باید کرد؟

اعصاب خرد کن نوشت: هی میخوام بنویسم تا این روزها توی خاطرم بمونه و درس عبرت بشه برام ولی میینم یادآوریش بیشتر به همم می ریزه.

شاید وقتی دیگر...

کاش شادی و لبخند دیگران رو ازشون نگیریم.

بهار نارنج سرش را از پشت بطری عرق نعناع کج کرده بود و چشم دوخته بود به دستان مرد. می خواست ببنید سهم کدامشان توی لیوان آب قند بیشتر است. او یا عرق نعناع؟

نعناع بالا و پایین پرید و با خوشحالی گفت:« خداروشکر. معلومه دلش درد نمی کنه!» و دست هایش را به هم مالید و زیرچشمی بهارنارنج را پایید.

بهارنارنج خودش را جمع و جور کرد، سینه اش را ستبر کرد و بعد خندید و گفت:« چیزی نیست، کمی اعصابش به هم ریخته. خودم آرومش می کنم.» و آن وِرد  همیشگی اش را خواند و فوت کرد توی لیوان مرد...

درون انتشاراتی ها بدنبال ناشر ویروس می گردم!

نمیدونیم حال ما وصل حال دنیاست

یا حال دنیا وصل حال ما!

هیچکدوم رو به راه نیستیم.

یعنی دیگه باید مستقیم بریم خاستگاه اصلیمون

صرف منتظر موندن نمی کنه:))

 پیمونه ها همه جوره پر شده ...

بدر نوشت: یادم نمیاد جایی خونده باشم ماه که بدر میشه روی متولدین شهریور هم اثر می ذاره:))

زلزله نوشت: زمین هم امروز ناخوش بود و آخرش حال ناخوشش زد بیرون!

آبجی نوشت: تا صبح دیگه خواب ندارن. ماهم نداریم...

مورچه ­ی سیاه سرباز، قدم برمی­ داشت. رژه می­رفت، روی دیوار شیری اتاق. بی­ وزن. بی آنکه جاذبه ­ی زمین او را در خود ببلعد. تنها خط افقی شیری رنگ را با چند گام دیگر کهنه­ تر می­ کرد. دانه­ می ­برد. تکه­ ای نان می­ برد. غم می ­برد. شادی می­ برد. جان می­ برد! کسی چه ­می­ داند شاید گاهی هم دل می ­برد... آنگاه که بر دستانش سرباز سیاهی بی­ جان، راه برده سوی جهانی دیگر، وداع را توی تاریکی روزن دیوار حمل می­ کرد. مورچه­ ی سرباز نه خم شد نه شکست... محکم و استوار قدم برمی­ داشت. برای او همه­ چیز رفتنی­ ست. تن، نان، غم، شادی، زندگی. سرباز سرباز است. قدم بر می­ دارد روی دیوار شیری اتاق. بی­ وزن. بی­ آنکه جاذبه­ ی نگاهی او را بر زمین بکوبد....

"آدمها جهنم دستساز خویشند

بیا در آتش هم بسوزیم

کاش دستت را می گرفتم

از پله ی تاریخ پایین می دویدیم

به ابتدای زمین می رسیدیم

آنجا که در گِل آدمی گل رازقی می رویید

کاش نبضت را می گرفتم و منتشر می کردم

تا دنیا به حال طبیعی اش برگردد

آدمها جهنم دستساز خویشند

باید بروم نامم را در ردیف عقابها و ببرها و شپ پره ها بنویسم

در آلبوم قدیمی سارها مسکن کنم.

آدمها جز در کنار تو هیچ تصویری ندارند..."

آنگاه زنی گفت با ما از شادی و اندوه بگو.

و او پاسخ داد:

شادی شما همان اندوه بی نقاب شماست.

چاهی که خنده های شما از آن برمی آید، چه بسیار که با اشک های شما پر میشود.

و آیا جز این چه می تواند بود؟

هر چه اندوه، درون شما را بیشتر بکاود، جای شادی در وجود شما بیشتر می شود.

مگر کاسه ای که شراب شما را در بردارد همان نیست که در کوره ی کوزه گر سوخته است؟

مگر آن نی که روح شما را تسکین می دهد، همان چوبی نیست که درونش را با کارد خراشیده اند؟

هرگاه شادی می کنید، به ژرفای دل خود بنگرید تا ببینید که سرچشمه ی شادی به جز سرچشمه ی اندوه نیست.

و نیز هرگاه اندوهناکید باز در دل خود بنگرید تا ببینید که به راستی گریه ی شما از برای آن چیزی ست که مایه ی شادی شما بوده است.

پاره ای از شما می گویید: شادی برتر از اندوه است. و پاره ای می گویید: نه، اندوه برتر است.

اما من به شما می گویم که این دو از یکدیگر جدا نیستند.

این دو باهم می آیند، و هرگاه که شما با یکی از آنها بر سر سفره می نشینید، به یاد داشته باشید که آن دیگری در بستر شما خفته است.

به راستی شما همچون ترازویی میان اندوه و شادی خود آویخته اید.

فقط آنگاه که خالی هستید در یک تراز آرام می مانید.

هرگاه که خزانه دار شما را بر می دارد تا زر و سیم خود را اندازه بگیرد، شادی و اندوه شما ناگزیر زیر و زبر می شود.

به یادگار نوشت: بماند به یادگار در روزی که نجف دریابندری(مترجم کتاب) پرگشود.

خاطره انگیز نوشت: از اون دست کتب خاطره انگیزی ست که هنوز کامل نخوندم. موقع خرید دو نسخه گرفتم و خوشحالم اونی که یکیش رو داره بعد سالها هر موقع من رو میبینه از این کتاب و ارزشمندی اون حرف می زنه...

می دانم نوشت: جملات نابی هست که هر وقت بخونمش یه اوهوم و هیععع خواهم گفت...تموم شدنی نیست...

سوزان اورلین گفته بود:

نویسندگی مثل جادوگری است؛

با کلمات تصویر می‌سازی و خوانندگان را به جاهایی می‌بری که اگر به واسطۀ تو نبود

هرگز سر از آن جاها در نمی‌‌آوردند.

و خانم اورلین یک چیز دیگر هم گفته بود:

…مهم‌تر از هر چیزی تک تک کلمات و جملات را با دلِ خود بنویسید.

نشسته ام

روی صندلی

چادر به سر

روبروی انجیر و پیچک

آماده ام

مرا با بوی گل و صدای گنجشک ها

نقاشی کن

"و ساعت 11 صبح

خانه از اغیار خالی

نامه ها و حکم های اداری 31 سال و 8 ماه را می ریزم تو سطل زباله ی فلزی و آتش می زنم. آتش که حکم ها را می خورد من سیگاری می گیرانم.

و 11 شب

خانه در سکوت خواب

خاکستر 31 سال و 8 ماه را کفلمه می کنم، یک لیوان آب روش.

دیگر:

به جایی نمی روم که هر روز تا لنگ ظهر نمی خواهم بروم.

از پله هایی بالا نمی کشم که نمی خواهم بکشم.

به اتاقی نمی رسم که نمی خواهم برسم.

پشت میزی نمی نشینم که نمی خواهم بنشینم.

با کسانی چاق سلامتی نمی کنم که نمی خواهم بکنم.

...

قلبم از درد و لذت تیر می کشد. پا می شوم. توی اتاق می چرخم. پنجره را باز می کنم و پیچ رادیو را می پیچانم، حس ایستادن زیر دکل برق فشار قوی."

حرف نوشت: چقدر حرف پشت این جملات و کلمات نویسنده هست.

خدایا نوشت: خدایا نیاد اون روزی که دقیقاً یکی شبیه این شخصیت باشم!

اینکه توی بلاگفا برای فرستادن گل فقط کلمه گل رو بین دوتا آکولاد[ ] بذاری و با این شکل تعریف، تبدیل به شاخه گل بشه جالبه:)

[گل] :))

و ایضاً

[نیشخند] ، [خنده]، [لبخند] و...

اوایل مجبور بودم هی گل یکی دیگه رو کپی-پیست کنم.

کی به این شهود رسیده بود؟

مقصود نوشت: مقصودم توی بخش نظرات هست.

بی اجازه می آیند

سهمشان را بر می دارند

و می روند به زخم زندگی شان می زنند

زنبورهای عسل را می گویم

جناب سعدی علیه الرحمه وسط لایو حافظ شناسی می فرمایند:

  شب شراب نیرزد به بامداد خمار...

من دیگه هیچ حرفی ندارم

یکهو پرید توی اتاق. وسط سفره. توی کاسه­ ی سفالی ماست و همه­ چیز را عوض کرد. سرش دعوا بود. کاسه­ ی ماست را می­ گویم. نوه­ ها دوغ می­ خواستند. خان­ دایی ماست و عمو یعقوب ماستینه. از همان صیح علی الطلوع که مادر بزرگ گفت نمی­ دانم با این ماست ترش چه­ کنم، هر کس کارشناس شد و حرفی زد و نظری داد و همین شد که کم­ کم بحث­ها بالا گرفت و بخاطر یک کاسه­ ماست چه ­بلواها که نشد. الکی ­الکی داشت بین همه­ شکراب می­ شد. خان­ دایی و عمویعقوب آنقدر بهم پریده­ بودند که دیگر حاضر به­ دیدن ریخت هم نبودند. برای اینکه چشمشان به چشم هم نیفتد راهشان را جدا کردند. خان­ دایی راهش را سمت در طویله کج کرد و ترجیح داد از در چوبی منتهی به کوچه­ باریک برود و عمو هم راه خودش را به سمت ذر اصلی گرفت و رفت. اینطور بود که توی کوچه هرچه­ قدر هم می­ رفتند به هم نمی­ رسیدند. عین دو خط موازی...

ادامه دارد...

      تسبیح

      می شمُرد

      دانه

      دانه

      روزهای

      عمر

      پیرزن را...

چشمهایش سو نداشت پیری اش را ببیند!

1. پشت شیشه ها باران یکریز خودش را به زمین می کوبد و گنجشک های عاشق بی چتر، زیر باران خیس چرخ می زنند. درختها دست تکان می دهند برای باران. روی دیوار گربه بیدانجیری خیز برداشته پرنده ای بگیرد و بی تردید امیدش ناامید خواهد شد. رزهای قرمز و پیچک سرشان رو به آسمان ابری ست و باران را تماشا می کنند. کاش آدمیزاد هم می توانست زیر باران دل  آسمان را نگاه کند. باران را از بالای سرش تماشا کند! نمی شود. چند قطره باران می پرند توی چشمانش و می گویند سرت به کار خودت باشد آدمیزاد..

2. "دل تنگم و با هیچکسم میل سخن نیست"...

3. یاکریم رفته بود و بویش را جا گذاشته بود توی داربست. گربه ی گرسنه اما باورش نمی شد؛ جستجو می کرد ردیف-ردیف چوبهای متقاطع را...

4. خدایا! دلهای بندگانت را ارتجاعی بیافرین تا هرگاه که گرفت، هرگاه که تنگ شد، کش بیاید و کش بیاید و حال ناموزونش را کمی موزون کند...

دلشوره هایت را دور بریز

مگذار نمک بپاشند به زخم های شیرین زندگیت...