چــه نوشــــتـه ای چــه قـلـــمـــــی

حال خوش این چند روز مشهد رفتن رو با هیچی عوض نخواهم کرد.

قشنگ معلوم بود امام رضا هم سه ساله چشم انتظارم بوده:)))

دل به دل راه داشت.

خیلی چسبید.

درسته که یک روز قبل رفتن شرکت ایرلاین(آتا) پیام داد پروازت باطله و خون به جگرم کرد و بدون فکر اینکه آدمها برای کارهاشون هزینه کردند و تمام برنامه هاشون رو تحت الشعاع یک بی مسئولیتی که توجیهی هم براش نمیارن، قرار دادند. و با وجود راهی شدن با اتوبوس اجباری که کیفیت پایینی هم داشت، ولی خداروشکر اونجا خیلی خوش گذشت و امام رضا تمام تلاشش رو برای انتقال حس خوب به تمام معنا کرد و خلاصه اینکه سنگ تموم گذاشت.

با اینکه بعد دوسال پدر همه دراومد و هیچکس موفق نشد من رو از معلمی بیرون بکشه یرای معاونت و شبی هم مدیر جوان آب پاکی رو با شرمندگی و حزن فراوان روی دستم ریخت، ولی تصمیم گرفتم تمومشون رو نیس کنم  و تابستونم رو به خاطر یک مشت آدم چاپلوس و پدرسوخته که همه کاری ازشون برمیاد، ولی ادعای پاکدستی دارند، خراب نکنم.

خدا رو صدهزار مرتبه شکر که آدمها و مسیرهایی رو جلوی روم گذاشته که حواسم از این پارتی بازیا و دودره کردنا پرت بشه.

نمونه خوانی استاد قشنگم تموم شد. 

بریم سراغ دوتا ایده فیلمنامه که شبی وسط تموم ابن اوقات تلخیا به ذهنمون رسید.:!)

دروغگو نوشت: میگه معلم کم داریم و نمیذارم معاون بشی، بعد جلوی چشمم به همکارم میگه درخواست مدیریتت بنویس بفرستمت مدرسه. اگه معلم کمه، قطعا باید ایشون رو هم با تمام توانمندیهاش و قبولیش در آزمون مدیریت، علی الحساب نگه داره تا نیروهاش تأمین بشه.

چرا من سلیطه نیستم؟! چرا تو روش وانمی ایستم جوابش بدم؟

قطعا بخش اعظمش به دلیل حفظ آرامش روان خودمه و جلوگیری  از هر نوع پدرسوختگی و انتقام احتمالی از سمت این مسئولین بی مسئول!

دبیرستان نوشت: میگم فرم درخواست تغییر مقطع من رو امضا کتید، فرم رو میندازه تو کشو و میگه ما نیرو کم داریم. نمیذاریم مقطع عوض کنی. میگم یه نگاه به رزومه م بکتید شاید شد. میگه دیگه بدتر. رزومه ات پر باشه که دیگه اصلا نمیذاریم بری!

بدیش اینه که هر سال همین رو میگن و پاجفتش نورچشمیا رو هدایت می کنن به سمت مقطع متوسطه. خیلی سخته چشم رو همه چی ببندی.

ولی باید بست و رفت...

گل سرخ ایستاده بود؛ یک سر و گردن بالاتر از تمام گل‌ها.

چشم دوخته بود به آدم‌ها، به سرانگشتان ظریفشان تا شاید کسی راهش را کج کند و ظرافت دستانش تن پرآشوب او را لمس کند.

ایمان داشت جادوی چشمانش، حسی در آدمی برمی‌انگیزاند تا نشان‌کرده‌اش کنند، مسحور عطر وجودش شوند و آنگاه جهان درونشان را تصاحب خواهد کرد.

بی‌شک چه خوشوقت خواهد بود آن‌که کسی دوستش بدارد!

گل سرخ رؤیا می‌بافت.

گل از گلش می‌شکفت

و به امید دستی نوازشگر، تازه‌تر از هرروز می‌شد.

گل سرخ سالهاست که اینگونه رؤیا می‌بافد تا زنده بماند...

کلهم اجمعین خوراک این سه چهار روز، خلاصه شده در الویه و پلو و خورشت سبزی.

بس که وقت ندارم.

بس که تنبلم

بس که تا میام هم بجنبم ظهر شده.

​​​​​​

جمعه نوشت: دو شوک از ناحیه دو نفر که انتظارش رو نداشتم...

برخی مواقع نمیشه فهمید، آدمها از روی خوبیشونه یا دشمنی یا خرده شیشه شون که برخی کلمات و جملات رو به کار می برند؟!

فاصله ی حساب کردن رو آدمها و پشیمون شدن، به اندازه ی گذر یک فکر و قضاوت هست. کافیه از ذهنت بگذره که فلانی اینجوریه، به طرفه العینی، خلافش رو به یک نحوی به منصه ظهور می رسونه.

ویرایش نوشت: بعضا حوصله روشن کردن لپ تاپ نیست، با گوشی تایپ می کنم. نمیشه قواعد نیم فاصله ها رو اعمال کرد.

عاقلانه نوشت: امیدورام اونقدر تیز و عاقل شده باشم که دیگه اشتباهات گذشته م رو تکرار نکنم! به خودم اعتماد ندارم ذره ای و پشیزییی... 

آدم بدون غم نمیشه/ راه بی پیچ و خم نمیشه....

شدم نمونه خوان استاد ویراستاریم و چقدر لذت می برم از خوندن خاطرات آدمهای تأثیرگذار شهر و کشورمون. 

کارخانه داران و مؤسسینی که نظیرشون کم پیدا می شه. به واقع مصداق انسانهای شریف و خیرمند هستند.

حرفهای بالا چیزی شبیه شعار هست، ولی حتما بعد از چاپ کتاب بخشی از کارها و خدمات فوق العاده ی این افراد رو می نویسم.

برخیش در مخیله آدم هم نمی گنجه.

بازگشت نوشت: یه کم دیر فهمیدم برگشتی:) نمیشه خوشحالی از بازگشتت رو‌ پنهون کرد. عمر این وبگاه و نام این سر در،  تداعی کنندهٔ همون روزها و شب های شیرینه.

خوانش و تحلیل نمایشنامه های طنز هم به بالا رفتن کیفیت برنامه کمک می کنه.

مدیر پدر درآر نوشت: رفقا هفته پیش تعطیل شدند و ما طی یک حمله انتحاری از سوی مدیر موظفیم تا پایان هفته، بیخود و بی ثمر بریم مدرسه. اونم بدون حضور شاگرد! قطعا باید برای وقت دیگران ارزش قائل بود و حرمت و عزت همدیگه رو حفظ کرد.

و تو چه دانی سخت ترین روز سال تحصیلی چه روزیست؟!

آن هنگام که دست بر قلم و کاغذ می بری تا نمرات کارنامه را ثبت کنی و دو دستی بر سر می کوبانی که چه کنممم؟!

نکنه حق کسی ضایع بشه؟

این که طول سال کشت من رو، چطور زیرسبیلی ردش کنم بره بالا؟!!

بی شک سخت ترین کار، کارنامه صادرکردن است‌.

و تو همچنان ندانی که چقدررر دارم دست بالا نمره میدم! 

هوففف:(