چــه نوشــــتـه ای چــه قـلـــمـــــی

همین‌که از بین چهارهزارتا اثر، جزو بیست و پنج اثر راه‌یافته به مرحله نهایی هستیم، جای بسی خوشحالی و خرسندی داره.

ثبتش کردم که اگر رتبه نیاوردم، تا همین‌جاش به خودم تبریک گفته باشم.:)))

خسته نباشی خودم:))

حالا باید طبق شیوه‌نامه‌ی جدید ارسالی، مجدداً نمایش رو با خانواده‌ی محترم دانش‌آموز عزیز بی‌خیالم! ضبط و ارسال کنیم. خدا به همه‌مون صبر جمیل و جلیل! عنایت بفرماید، صلوات سوم رو جلی‌تر ختم کن:/ :))

چهارشنبه‌نوشت: اعلام و ابلاغ این خبر رو در روز چهارشنبه به فال نیک می‌گیرم.:))

آقای «میم»، روزنامه‌نگار جوانی است که به واسطه‌ی افشاگری‌هایش مورد غضب سودجویان متضرر قرار گرفته است. بر این اساس عده‌ای که منافع خود را در خطر می‌بینند درصدد راه حل برمی‌آیند. روزنامه‌نگار جوان، طی یک دعوت‌نامه‌ی ضرب‌الأجلی یکی از دوستانش، به دامداری او می‌رود. در آنجا متوجه می‌شود که حوادث و ماجراهایی به او نسبت داده شده که خودش کاملاً از آن بی‌خبر است. تکّه روزنامه‌ای که دوستش به او نشان می‌دهد، حکایت از آن دارد که آقای میم یکی از این افراد فرصت‌طلب و نفوذی را در محلی به قتل رسانده و عده‌ای نیز شاهد قتل بوده‌اند. حال در این‌میان، دوستانش با کشاندن او به محلی ناشناخته، قصد دارند او را در امان نگه دارند. پرده‌ی اول این نمایشنامه حول همین ماجرا و کش و قوس‌های بین آقای میم و دوستانش پیش می‌رود؛ چراکه آقای میم کاملاً قتل را کتمان می‌کند و می‌خواهد از محل اختفا فرار کرده، خودش را تبرئه کند. دوستانش اما مانع از رفتنش می‌شوند.

در پرده‌ی دوم شاهد حضور پدر، عمو و استاد روزنامه نگار جوان هستیم. آقای میم حالا کمی رنجور و بدعنق شده، با همه بنای ناسازگاری دارد. او مدتهاست لب به غذا نزده و همین سبب ضعف بدنی و کج‌خلقی‌اش شده؛ هرچند دوستانش به زور تلاش دارند به او غذا بخورانند. او همچنان بر بی‌گناهی‌اش اصرار دارد. پدرش به دلیل ماجراهای پیش آمده دچار بیماری‌های جسمی و روانی شده است. با همه‌ی حرف و حدیث‌های اطرافیان، مهر پدرانه مانع از این می‌شود که زبان به نفرین فرزند باز کند. درمقابل این عمو  است که مدام به پدر میم جوان، به‌خاطر تربیت غلطش سرکوفت می‌زند. 

در پرده‌ی سوم و آخر، در طبقه‌ی پایین خانه، دوستان میم به همراه عمو، استاد و قاضی، میهمانی ترتیب داده‌اند و قصد دارند تا جوان را هم به میهمانی بیاورند و به خوشی بگذرانند. جوان کشان‌کشان به آنجا آورده می‌شود، ولی به مرور می‌بینیم که هر یک از مهمان‌ها قصد دارند تا از میم جوان اقرار بگیرند و او را مجبور کنند تا به قتل اعتراف کنند. مرد جوان حرفی نمی‌زند و همین سبب می‌شود تا قاضی با تحکم و به دنبالش با ضرب و شتم او را مورد آزار قرار دهد. پس از آزار و اذیت فیزیکی و روانی، با وساطت زن صاحب‌خانه، میم رها می‌شود. مهمان‌ها شروع به خوردن و آشامیدن می‌کنند. میم جوان با همان حال نزار، چشمش به پنجره‌ی نیمه‌باز می‌افتد. از فرصت استفاده کرده، از آنجا فرار می‌کند. مهمانان که متوجه فرار او می‌شوند، دستپاچه در پی بازگرداندن او متفرق می‌شوند و نهایتاً صدای شلیک توسط یکی از افراد و بازگشتش به خانه، متوجه می شویم که مرد جوان کشته شده است. قاتل کسی نیست جز دوست آقای میم که هفت‌تیر به‌دست رو به همه می‌گوید: «تمام شد!»
بهتان و تلقین به ارتکاب جرمی که اصلاً وجود نداشته، برای از میان‌برداشتن موی دماغی به نام‌ آقای میم و تحریک پدری بی‌خبر از همه‌جا علیه پسر بی‌گناهش!

+

«پرواربندان»، محل وقوع ماجرای داستان است، جایی‌که گاو و گوسفندان را اخته می‌کنند، تا فقط بخورند و بخوابند و پروار شوند. حوادث حول محور شخصیت اصلی ماجرا نیز چنین می‌نماید که همان اشخاص حیوان‌صفت، در پی اخته‌کردن قلم و کلام و فکر و ذهن دوست خود هستند تا او را از پرورش و رشد بازدارند. کسی‌که بی‌گناه و بی‌خبر از همه‌جا در دام افتاذه است.

از نگاهی دیگر می‌توان افراد درون خانه را نیز به مثابه همان گاو و گوسفندان اخته‌شده‌ای دانست که صرفاً به فکر برطرف‌کردن غرایض حیوانی خویش هستند و بویی از انسانیت نبرده‌اند.

فارغ از هر نتیجه، بالاخره این تئاتر درسی رو با همه‌ی سختی‌ها و بدقولی‌های مادر محترمه‌ی شاگرد محترمه‌تر بی‌خیال:/ :)) به فرجام رسوندم. قطعاً اگر یک مقدار جدی‌تر پیش میومدن، اجرای بی‌عیب و نقصی رو تحویل می‌دادیم. البته که در مجموع کار بدی در نیومد و به عنوان اولین تجربه در این زمینه برام لذت‌بخش و دوست‌داشتنی بود.

همه‌چیز خوب بود؛ صدای شخصیت‌های بیرونی که مادر دانش‌آموزم از دو نفر از اعضای یک گروه نمایشی تهیه کرد، طراحی لباس که تقریباً کم‌هزینه و ساده بود و همین‌طور طراحی صحنه. راضی‌ام:) فقط کاش یه کم تو بخش حفظ متن نمایشی و اجرای اون هم حرص و جوش می‌خوردند تا زحماتمون بیشتر دیده بشه...

از حق نگذریم، حقیقتاً اجرای یک نمایش بدون کات‌زدن و تدوین، برای یک بچه ده‌ساله یه کم سخته. برخی قوانین این جشنواره، دست و پاگیر بود، ولی خوب تئاتر هست و اجرای زنده‌اش...

دوست و همکار جدیدی که تو این چند ماهه خیلی بهم کمک کرد، به نقل از یک نفر گفت: «یک قانون نانوشته‌ وجود داره که می‌گه بازیگر خوب اونی نیست که بااستعداده، اونی هست که به حرفت گوش بده.» راست هم می‌گه.

مهتاب: پنج ساله باهاش کار می‌کنم. زیر و بم همه‌چی رو می‌دونی. جوری وانمود نکن انگار خبر از اخلاق گندش نداری! (عینک خیالی‌اش را پس و پیش می‌کند و ادای مدیر را در می‌آورد) خانم سراج عزیز! این موقع سال از کجا معلم پیدا کنم؟ هوم؟ می‌خواید برید؟ بفرمایید... بفرمایید... منتهی قبلش جایگزینتون رو معرفی کنید و تشریف ببرید. به هر حال قدردان زحمات چندین ساله‌‌ی شما هستیم، ولی استحضار دارید که مسئولیت یک معلم بسیار خطیره و نمی‌شه بچه‌های مردم رو وسط سال بی‌معلم گذاشت. نه! شما نصف سال رو با بچه‌ها پیش اومدید اصلآ و ابدآ که بتونن با کسی دیگه پیش برن. خانم! آشوب میشه! فتنه!!! نوچ‌نوچ‌نوچ، فکرش هم نکنید... ببینم! خودتون جواب والدین رو می‌دید؟ بفرمایید... دِ بفرمایید... جلسه بگذارید و توجیهشون کنید. من نمی‌تونم بعد رفتنتون قائله‌ رو بخوابونم. خواهش می‌کنم فکر انتقالی رو از سرتون بیرون کنید...(رو به محسن با حالتی آشفته): چایی می‌خوری؟ (محسن سرش را به نشانه‌ی بله تکان می‌دهد. مهتاب در آشپزخانه مشغول ریختن چای است. با همان لحن ادامه می‌دهد): اصلاً اینا به کنار... به سلامتی قراره منزلتون رو عوض کنید، خیلی هم عالیه، مبارکتون باشه، منتهی مدرسه‌ رو تغییر ندید. ماشاا... آقا محسن عذر می‌خوام آقای سلامی( حین آوردن چای رو به محسن): ملتفتید آقای سلامی؟ چایی‌نخورده اول دختر خاله می‌شه بعد خودش رو جمع می‌کنه!
محسن:  (می‌خندد) خانم مهدوی! کم چایی نخورده‌ها! غیرتی که نشدی؟!

+ (با صدای بلند): از قدیم گفتن کاه دست خودت نیست، کاهدون که دست خودته!
-(با صدای بلند از دور): لواشکاش خیلی خوشمزه بود. 
+ پس خواهشاً ناله نکن! پای لرز خربزه‌ای که خوردی بشین! عرق نعناع داری؟
-نه!
+ عرق نعناع نداری؟ واقعاً که! عجب بی‌فکری! نبات؟
- تو شیشه زرده س.
+(حین تهیه نبات‌داغ، رو به ساعت): ببین تایم می‌گیرم. تا الان پنج دقیقه س اون‌تویی. الان شد شش دقیقه.
-دعا می‌کنم به دردم دچار شی.
+ هه! دعا نکرده مستجابیم عزیزم. همچین روزگار دل و روده‌مون رو به هم پیچیده که نصف عمرمون یه جا شبیه همون‌جایی که توش هستی، صبح تا شوم می‌گذرونیم.
-مگه مجبوری؟
+ نه مرض دارم!
- این همه کار. باس حتماً پیش اون نکبت کار کنی؟
+ عاشقی نکشیدی عزیزم!
-نه نکشیدم، ولی اون الاغ هم نکشیده. خودت تنهایی داری بار عشقت رو به دوش می‌کشی بارکش محترم! 
+ دقیقاً شد ده دقیقه. چاق‌سلامتیت با در و دیوار توالت تموم شد، پاشو بیا بیرون.
-مگه دست خودمه؟
+آ باریک‌الله. می‌بینی؟ یه چیزایی از دست من و تو خارجه.
-(وارد صحنه می‌شود): خوشم میاد تشبیهاتت هم عین انتخاباتته...ههه

ادامه---»

+ سلام آقا. اداره برق؟
- سلام. بله، بفرمایید.
+ میشه لطف کنید بیاین منزل ما؟ مشکلی پیش اومده.
- مشکلتون چیه؟
+ فیوز پریده.
- خوب وصلش کنید، چه مشکلیه؟
+ نه خوب…بوی سیم سوخته میاد.
- از فیوز؟
+ فکر کنم یکی از لامپای لوستر سوخته ن
- فیوز رو برید بزنید.
+ واقعیتش می‌ترسم.
- ترس؟ از چی؟
+ خوب یهو سیم اتصالی کرده باشه.
- چیزی نیست. نترسید. برید فیوز رو بزنید.
+ حالا اگه اتصالی کرده بود چی؟
- بسیارخوب. . ‌. به مأمورمون می‌سپارم یه سر بیاد.
+ اینجا خیلی تاریکه، میشه زود بیاین؟
- خوب یه چراغ قوه روشن کنید.
+ نداریم.
- چراغ قوه گوشیتون رو روشن‌کنید.
+ شارژ گوشیم کمه.
- تلفن خونه که هست.
+ ما تازه اومدیم، هنوز سیماش رو وصل نکردن.
- گاز چی؟ دارید؟
+ داریم.
- چراغ گازی رو روشن کنید.
+ باشه… ممنون.
- خواهش می‌کنم.
+ کی میاین؟
- ادرستون رو بفرستید تا نیم ساعت دیگه میان.
+ آقا!
- بله!
+ م…من تا حالا چراغ گازی رو روشن نکردم.
- خوب حالا روشن کنید.
+ می‌ترسم.
- ای بابا شما از چی نمی‌ترسید!
+ دست خودم که نیست.
- خیلی خوب بذارید ببینم چی میشه.
+ آقا زود بیاین. یه صدایی میاد.
- بسیارخوب. ادرس رو بفرستید تا یه ربع دیگه خودم میام.
 

ادامه---»

«آهنگ‌های شکلاتی» اثر نمایشنامه‌نویس شهیر ایرانی و پدر نمایشنامه‌نویسی ایران، «اکبر رادی» است. نمایشنامه‌ای تک‌پرده‌ای که ماجرای آن در یک پارک اتّفاق می‌افتد.  پیرمرد و جوانی روی نیمکت پارک بر سر یک بحث همیشگی مشغول گپ و گفت و گاه جدال هستند. جوان درس‌خوانده‌ای که ظاهر امروزی‌اش مورد پذیرش خانواده نیست و همین عامل اختلاف و ترک او از منزل شده است. او دوست دارد موهایش را دم اسبی ببندد؛ موسیقی نه بتهون را گوش دهد؛ علاقه‌ای به دورهمی‌های پرزرق و برق خانوادگی ندارد و دوست دارد با دختری که از طریق فضای وبلاگ با او آشنا شده ازدواج کند. تمام اینها باعث طرد او از سوی پدر شده است. حالا شب‌هایش را توی پارک و یک مسافرخانه‌ی نچندان تر و تمیز با چند همخواب می‌گذراند؛ آنهم کسی‌که خودش در بهترین شرایط مالی به سر می‌برده و دارای بهترین امکانات زندگی بوده است. تحمّل این شرایط برای او سخت است و او ناچار باید تصمیم نهایی‌اش را بگیرد. نهایتاً پیرمرد جوان را مجاب به بازگشت می‌کند. پیرمردی که ما را بر این فکر وامی‌دارد که خودش نیز وضعیت مشابه جوان را تجربه کرده است. بازگشت او و خوابیدن روی نیمکت پارک در لحظه‌ی رفتن جوان چنین تصوری را ایجاد می‌کند.

+

گفتگوهای فلسفی/ تقابل پیر و جوان/ تضاد فرهنگی و فکری جوان و خانواده/ تنهایی جوان در برابر سه عضو خانواده/ دنبال‌کردن علاقه با کمی تسامح و سازش نرم از نکات اصلی نمایشنامه به شمار می‌رود.

1. پیرمرد سوار بر موتور کهنه‌نمای زهواردررفته‌اش، طول خیابان را طی می‌کرد. غرق در روزمرگی‌هایش بود. چند سطل پلاستیکی کهنه و چند نایلون آویزان به فرمان موتور، تو را به این فکر وامی‌داشت که باید از آن دست آدمهایی باشد که صاحب چند رأس گوسفند است و حالا پیِ علوفه و خورد و خوراک دام‌هایش، گوشه‌ی کوچه و خیابان و باغچه‌ها را رج می‌کند تا بلکه چیزی عایدش شود. ماشین جلویی که می‌رود، کمی جلوتر می‌آیم تا هم سایه‌ی درخت را از آن خود کنم و هم نبش کوچه باشم و برای برون‌رفت، راحت‌تر.

در را که نیمه‌باز می‌کنم چشمم به یک کیسه‌ی نایلون با یک سطل نیمه‌شکسته و تکه‌پارچه‌ای مچاله‌شده که کمی آنطرفتر کف خیابان ولو شده اند می‌افتد. توی دلم شروع می‌کنم به پدر و مادر بعضی آدمهای بی‌ملاحظه و شهروندنما صلوات فرستادن که سر و کلّه‌اش پیدا می‌شود! پیرمرد را می‌گویم.

داشت با خودش واگویه می‌کرد. یک چشمش به من و چشم دیگرش به خیابان نیمه‌شلوغ، موتور را نزدیک در ماشین روی جک گذاشت و وسایلش را از روی زمین جمع کرد. با احتیاط در را باز کردم و پیاده شدم. چشمهایم امّا پیرمرد را دنبال می‌کرد. هنوز زیر ماسک واگویه می‌کرد. سوار موتور که شد، خیره به چشمهایم گفت: «صبر کن! صبر کن!» و بعد توی سطل کوچک آویزان بر موتورش، شروع کرد به جوریدن و لحظه‌ای بعد چیزی توی دستان چروکیده‌ی پینه‌بسته‌اش خودنمایی می‌کرد. گفت: «دستتُ بیار! بیار!» گفتم: دستتون درد نکنه آقا! نمی‌خوام. ممنون.» و او بلتدنر با صدایی محکم که دیگر حق نداشتی روی حرفش حرف بزنی، اشاره کرد دستانم را جلو بیاورم. آنوقت چند دانه انجیر گذاشت کف دستم. گفتم: «خیلی ممنون آقا.» سرش را تکان داد و گفت: «می‌ری خونه می‌شوری! فهمیدی؟ می‌شوری! همین‌جوری نخوریا!» گفتم: «چشم! چشم. خدا بهتون برکت بده.» سرش را پایین انداخت و همانطور که زیر لب می‌گفت: «سلامت باشی. سلامت باشی» موتورش را روشن کرد و طول خیابان را گرفت و رفت.

چقدر این‌ آدمهای گشاده‌روی گشاده‌دست،  این داد و دهش‌های قدیم کم شده‌اند! چقدر جایشان خالیست! این‌ها خود تاریخند و چقدر یادم رفته بود که روزی روزگاری، از این دست به دست دادن‌ها به وفور دیده می‌شد و آن‌وقت‌ها چقدر کودک بودم. چقدر کوچک بودم و چقدر توی دلم روشن می‌شد. امروز انگار دوباره کودک شده باشم و پیرمرد انگار نوه‌اش را دیده باشد. دلم گرم شد به نگاهش و به چند دانه انجیری که معلوم بود محصول زحمات عمرش است.

2. شروع کردم به خوانش نمایشنامه‌های اکبر رادی، پدر نمایشنامه‌ی ایران. «از پشت شیشه‌‌ها» دومین نمایشنامه‌ای است که از او می‌خوانم. پیشترها «پایین گذر سقاخانه» را خوانده بودم.

3. خودم یار خودم شدم و بدمینتون بازی می‌کنم. تمرکز می‌طلبه، ولی فکر نمی‌کردم بشه:)) هی اینور می‌زنم، می‌پرم اونور و توپ رو به خودم جواب می‌دم. در هر صورت از عملکردم راضی‌ام :)) امید که تحوّلی در تمام بخش‌های وجودی ایجاد بشه و شکم ناشی از در خانه‌ماندگی، از خجالت آب بشه:)

«هتل پلازا» نوشته‌ی «نیل سایمون» نمایشنامه‌ای سه پرده‌ای است که در هر پرده با مکانی واحد ولی حوادثی مجزّا سر و کار داریم. مکان تمام حوادث اتاق 719 هتل است.

داستان اول، درباره‌ی زن و مردی است که به اصرار زن، می‌خواهند سالگرد ازدواجشان را در اتاقی که یادآور اولین روز ازدواجشان در بیست و سه سال پیش است بگذرانند. با این حال، سام دغدغه‌ی کاری‌اش بیش از آن است که درگیر علاقه‌مندیهای همسرش، کارن شود. همین بی‌تفاوتی دستاویزی  برای بهانه‌گیری‌های زن می‌شود. حضور کاری «جین» منشی جوان شرکت سام در هتل، کم‌کم پرده از رازی جدید برمی‌دارد و سام به رابطه‌ی خودش با منشی اقرار می‌کند.

داستان دوم، در خصوص ملاقات دو همکلاسی و دوست قدیمی به نام‌های موریل و جسی است. هر دو شیفته‌ی همند، امّا ظاهراً کسی که بیشتر از این دیدار خوشحال است جسی است. موریل سعی دارد ملاقاتشان را عادی جلوه دهد. او بیش از اینکه از دیدن جسی خوشحال باشد، وانمود می‌کند از دیدن جسی در کالبد کارگردان مشهور هالیوود خوشحال است. موریل مدام از هنرپیشه‌ها و روابطشان با جسی می‌پرسد و این در حالی‌ست که جسی می‌خواهد شبی را بدون فکر به دنیای هنر با موریل سپری کند.

و داستان سوم، درباره‌ی میمسی تک فرزند نورا و روی است که مراسم عروسی‌اش را در هتل پلازا جشن گرفته است. درست زمانی‌که میهمانان منتظر عروس هستند، میمسی خودش را داخل حمام اتاق 719 حبس می‌کند و از بیرون آمدن امتناع می‌کند. پدر و مادر تمام تلاش و حربه‌ی خود را به کار می‌گیرند تا با تهدید یا وعده و ترغیب، او را بیرون بکشند، ولی موفق نمی‌شوند. در نهایت داماد خانواده با اطلاع از وضعیت پیش‌آمده با جمله‌ی« منم بوردون، جوش نزن!» خیال میمسی را از آینده راحت می‌کند و او لباس عروس به تن وارد مجلس می‌شود.

1. بعد چندماه نشستم پای نوشتن دیالوگ‌های نمایشنامه‌م و تا همین‌جاش به شدّت حالم رو به هم زده! امیدوارم مجبور نشم بعد یکسال بندازمش دور!

2. چقدر می‌چسبه آدم الان مشهد باشه. کاش این مرض بی‌صاحاب دست از سرمون برمی‌داشت. دو سال ترس از مسافرت و چپیدگی در خونه...:(

3. ویرایش و نگارش خاطرات جناب دکتر همچنان داره پیش می‌ره، لیک بسیار کند:). این‌که ساعت چهار و پنج صبح زنگ دوستت بزنی و بکشونیش خونه‌ت که با هم تنیس بازی کنید و بعدش هم آفتاب نزده راه بیفتی بری مطب و تا یک نصفه‌شب مشغول جرّاحی باشی، فقط کار خود خودته دکتر جان! و لاغیر!

اونوقت من بیست روزه دارم تلاش می‌کنم صبح پاشم برم پارک پیاده‌روی و ورزش! ساعت پنج و نیم بلند میشم از هوای مطبوع صبحگاهی لذت می‌برم، ولی اراده‌ی بیرون رفتن از خونه نیست که نیست و بعد نماز، مستقیم درازکش تو رختخواب!:)):( و همچنان کانتینیو...

4. نمایشنامه‌ی «عشّاق سینه‌چاک» برادر نیل سایمون رو خوندم، خوب بود، ولی به اندازه‌ی مشنگ‌ها برام جذاب نیود؛ هرچند یک نمایشنامه‌ی روان و خوشخوانی هست که هم ایده می‌ده و هم نکات خوبی درش نهقته است.

- بارِنی چهل و یکساله بعد سالها زندگی، حس می‌کنه برای تنوع بهتره تجربه‌ی ارتباط با کسی جز همسر خودش رو مزمزه کنه. طی ملاقات‌هایی که در منزل مادریش با خانم‌های مختلف با اخلاق و رفتارهای متعدد داره، با هیچکدوم به تفاهم نمی‌رسه و هربار دچار بحث و جدل می‌شن. نهایتاً بی‌آنکه این ملاقات‌ها به ارتباطی ختم بشه، به شکلی عجیب به پایان می‌رسه.

- نمایشنامه‌ای سه پرده‌ای که در هر پرده شاهد ملاقات و گفتگوهای بارِنی با یکی از مهمانانش! هستیم.

-  طنز این کار بیشتر حول شکل نگرفتن رابطه با بحث‌های عجیب و فلسفه‌چینی‌های عجیب‌تر میزبان و میهمان می‌چرخه.

5. چند روز پیش جمله‌ی قشنگی رو خوندم: « کاش آدمها رو به خاطر خوب بودنشون خسته نکنیم!»

نمایشنامه‌ی طنز دو پرده‌ای «مَشَنگ‌ها» به قلم طنزنویس آمریکایی «نیل سایمون» و ترجمه‌ی «مجید مصطفوی»، درباره‌ی معلم جوانی به نام «لئون» است که مأموریت یافته تدریسش را در یک روستای دورافتاده به نام «کول‌یِنچیکُف» انجام دهد. او کم‌کم در می‌یابد، برخلاف تصورش اهالی روستا مردمانی کودن و مشنگ هستند و هیچکدام تعلیم‌پذیر نیستند. در این روستا هیچ‌چیز سر جایش نیست و گویا با افرادی کاملاً بدوی سر و کار دارد. لئون به مرور متوجه می‌شود دلیل این مشنگی‌ها به دویست سال قبل برمی‌گردد، وقتی‌که عشقی آتشین میان پسر کشاورز خاندان «یوسه‌کِویچ» و دختر خانواده‌ی «زوبریتسکی» بوجود می‌آید و پدر دختر بدلیل بی‌سوادی جوان، مانع سرگرفتن وصلت می‌شود. او دخترش را به عقد یک دانشجوی جوان در می‌آورد و همین باعث پریشان‌حالی جوان کشاورز و خودکشی او می‌شود. پدر کازیمیر جوان، همه‌ی اهالی روستا را نفرین می‌کند تا برای همیشه در نادانی و دیوانگی به سر ببرند.

 حال لئون قرار است به سوفیا از بازماندگان خانواده‌ی زوبریستکی درس بدهد. دختری زیبارو که گرگوری یوسه‌کویچ از نوادگان خاندان یوسه‌کویچ خواستار اوست. همه می‌دانند اگر سوفیا به گرگوری پاسخ مثبت بدهد طلسم نادانی از بین می‌رود و دوباره همه هوشیار می‌شوند. ولی سوفیا به خواستگاری هر روزه‌ی گرگوری پاسخ منفی می‌دهد. لئون که دلباخته‌ی سوفیا شده تلاش می‌کند تا آگاهی را به اهالی روستا برگرداند و با به چنگ آوردن سوفیا با او ازدواج کند. او فقط 25!(24) ساعت مهلت دارد و در نهایت نیز موفق می‌شود.

+++

نمایشنامه‌ای سراسر طنز و وارونگی که همین وارونگی‌ها مخاطب را به نشاط وا می‌دارد. شروع طوفانی نویسنده، بیانگر قوت و قدرت قلم اوست. 

+++

یک تکه از نمایشنامه

سوفیا: تا حالا تونسته‌ی دلواپس کسی باشی که هیچ‌وقت اونی نمی‌شه که من می‌تونستم باشم؟

لئون: ... منظورتو فهمیدم. گرفتم چی می‌خوای بگی. بله. بله، تونسته‌م. تونسته‌م. می‌تونم. خواهم تونست. می‌شه. می‌خوام.

نظرنوشت: به شخصه شیفته‌ی دیالوگ‌های پرده‌ی اول شدم و به نظرم خیلی زیباتر و قوی‌تر از پرده‌دوم و اون مثلث عشقی بوجود آمده، بودند.

برره‌نوشت: یک جایی خوندم، پایه‌ی سریال شب‌های برره، برگرفته از این نمایشنامه بوده.

برای دوّمین بار نمایشنامه‌ی «بالاخره این زندگی مال کیه» نوشته‌ی برایان کلارک را خواندم.

داستان در مورد یک هنرمند مجسّمه‌ساز به نام «کِن» است که در حادثه‌ی تصادف دچار ضایعه‌ی نخاعی شده و تا آخر عمر مجبور است برای زنده‌ماندن تحت نظر باشد. او تصمیم می‌گیرد از زاویه‌ی عقل و منطق آگاهانه به خود و آینده‌اش نگاه کند و شیوه‌ی مرگ اختیاری را به جای زنده‌ماندن اجباری انتخاب کند؛ بنابراین ابتدا نامزدش را متقاعد به رفتن می‌کند تا به قول خودش آزاد شود و تا آخر عمر مورد ترحّم قرار نگیرد، بعد هم از حق قانونی‌اش یعنی گرفتن وکیل استفاده می‌کند تا مدیریت بیمارستان، کادر درمان و قاضی را مجاب کند، رأی به سلامت عقلش داده، او را آزاد بگذارند تا شیوه‌ی ادامه‌ی زندگی‌اش را خودش انتخاب کند. بالأخره وکیل کِن با وجود عدم رضایت قلبی موفق می‌شود رأی قاضی را به نفع موکلش تغییر دهد. کِن پیروز می‌شود، ولی رضایت می‌دهد در همان بیمارستان بماند تا در صورت پشیمانی، کادر پزشکی سریعاً او را احیا و به زندگی باز گردانند.  بااین‌حال کِن به باور قلبی رسیده است و به آن‌چه انتخاب کرده کاملاً آگاه و مصمم است.

+++

نمایشنامه‌ای با ساختار دو پرده‌ای که حوادث آن در یک بیمارستان رخ می‌دهد.

کاراکتر با دلایل متقن و چالش‌برانگیز، خواننده را مجاب به تفکر و گشودن جهان تازه‌ای در نگاه خود نسبت به موضوع خودکشی می‌کند.

سراسر نمایشنامه، ردّپای اساطیر یونانی به گونه‌ای طنازانه دیده می‌شود.

گفتگوها اگرچه طنازانه است، ولی بیش از آنکه خواننده را به خنده وادارد، سبب تفکر و تألم او می‌شود.

+++

کّن: «...همیشه خیال می‌کردم پدرم آدم پرطاقتیه، ولی کاملاً برعکس بود. پدرم فقط بلده با دستاش فکر کنه. همه‌ش می‌ره یه گوشه وامی‌ایسته- در ناامیدی مطلق. مادرم می‌آد اینجا می‌شینه- همه‌چیو کاملاً درک می‌کنه. می‌دونه رنج‌کشیدن یعنی چی. یه هفته پیش اینجا بودن- چند لحظه‌ای پدرمو دست به سر کردم و به مادرم گفتم می‌خوام چیکار کنم. یه‌خورده منو نگاه کرد. چشماش پر اشک شده بود. بعد گفت باشه بچه‌جون. زندگی خودته... نگران بابات نباش- من درستش می‌کنم... بعد پا شد ایستاد و من گفتم خودت چی؟ گفت خودم چی؟ فکر می‌کنی زندگی اینقد برام عزیزه که از مردن می‌ترسم؟... خوشم می‌یاد به این فکر کنم که من پسر یه همچی مادری هستم.

«ملکه‌ی زیبای لی‌نین» روایت دختر چهل‌ساله‌ی تنهایی به نام «مورین» است که با مادر پیر و بهانه‌گیرش،«مگ» زندگی می‌کند. مادری که هر روز با اوامر ریز و درشت در خصوص خورد و خوراک، آرامش او را به هم می‌ریزد و او را بیزار کرده است. در یکی از مهمانی‌‌های شبانه مورین با «پاتو دولی» آشنا می‌شود و بارقه ی ‌امیدی را در دل مورین روشن می‌کند؛ هرچند این آشنایی سبب حسادت مادرش می‌شود. مگ، هر بار پیام‌های «پاتو» را که توسط خواهرراده اش،«ریموند» برای دعوت مورین به مهمانی رسانده می شود، مخفی می‌کند و همین باعث کینه‌ی بیشتر مورین نسبت به مادرش می‌شود. مورین به مهمانی می‌رود و شبی را هم با پاتو می‌گذراند. مادرش که به نظر می‌رسد از این ارتباط دل خوشی ندارد، راز بیماری روانی دخترش و بستری بودنش را فاش می‌کند، با این حال مرد جوان همچنان خواستار دختر است و این را بعد از رفتن به لندن و در طی نامه‌ای که برای مورین نوشته، توسط ریموند، به گوش مورین می‌رساند. ریموند باوجود تاکید پاتو مبنی بر رساندن نامه به دست خود مورین، نامه را در غیاب دختر به مادرش می‌سپارد و  مادر نیز نامه را می‌سوزاند. با ورود مورین به خانه و بگو و مگویی که بین او و مادر در می‌گیرد، زن پیر برای دومین بار خودش را لو می‌دهد و دختر به اتفاقی در غیاب خودش پی‌می‌برد. مادر سعی می‌کند موضوع را مخفی نگه دارد که همین عصبانیت دختر را برمی‌انگیزد و باعث می‌شود بیماری روحی او عود کرده و برای به حرف واداشتن مادرش دستانش را با روغن داغ بسوزاند. کاری که مدتها قبل نیز با دست دیگر مادرش انجام داده بود. زن پیر زیر شکنجه ماجرا را اقرار می‌کند و دختر برای رسیدن به مرد آینده‌اش مادرش را در همان حال رها می‌کند و به سمت پاتو می‌رود. با مرگ مادر، مورین خودش را برای شروع زندگی جدید اماده می‌کند ولی حضور ریموند و خبر دادنش از ازدواج پاتو کاخ آرزوهای مورین را خراب می‌کند. مورینی که معتقد است لحظه‌‌ی آخر پاتو را در ایستگاه قطار ملاقات کرده و اتهام بی‌وفایی به وی درست نیست. با این حال صحبت‌ها و نشانه‌های داده شده توسط ریموند نشان می‌دهد که مورین صرفاً درگیر توهمات خودش بوده‌است.

+

نمایشنامه‌ای کوتاه، با نثری روان و طنزی ظریف که خواننده را تا پایان ماجرا همراه می‌سازد. داستان روند پیچیده‌ای ندارد ولی قدرت نویسنده در سیر ماجرا و دیالوگ‌ها غیرقابل انکار است. بهره‌گیری از وقایع روزمره‌ی زندگی همواره برای مخاطب لذت‌بخش بوده است و او را با داستان همراه می‌سازد. بی‌گمان هر انسانی درون ذهن خود یک هیولایی چون مورین دارد که گاه در غل و زنجیر است و گاه آزاد و همین سبب همذات‌پنداری با او می‌شود.

شخصیت‌های داستان ساکن ایرلند هستند. جایی که آنها معتقد به عقب‌ماندگی و استثمار آن توسط انگلیس هستند و برای رسیدن به اهداف و آمال خود مجبورند به کشوری دیگر بروند. آنها در عین تأسف برای موطن خود، خواسته و ناخواسته موجی از حقارت را به خاطر زندگی در چنین جایی تحمل می‌کنند.

مگ: زن پیر نق‌نقوی حسودی که از ترس به خطر افتادن حاشیه‌ی امن زندگی‌اش و تنها ماندن، حاضر نیست، خودش را فدای دخترش و آینده‌اش کند و هر بار مانع‌تراشی می‌کند.

مورین: دختری که هزاران آرزوی برباد رفته دارد و برخلاف خواهرانش در اسارت همخانگی با مادری به سر می‌برد که بخشی از بیماری روحی و روانی‌اش متأثر از رفتارهای اوست. او هر لحظه منتظر معجزه‌ایست تا خودش را از این وضعیت خلاص کند.