چــه نوشــــتـه ای چــه قـلـــمـــــی

+ چطوری؟ بازهم لواشک بخور عزیزم! بخور تا همونجا دراز به دراز بیفتی و هیچ احدالنّاسی رغبت نکنه نعشتُ از اون‌تو بیاره بیرون. بیا این نبات‌داغُ بخور رو بیای. عین زردچوبه شدی.
-(لیوان را می‌گیرد): چطوره بیای پیش خودم؟
+ ههه من و آرایشگری! وردست تو؟ عمراً!
-سر ماه ریش و قیچی همه‌چی دستت میاد. درآمدش هم از اون شرکت کوفتی بیشتره. ریخت اون تحفه هم نمی‌بینی. کم‌کم حال و روزت سرجاش میاد.
+ اتّفاقاً ریخت اون تحفه رو نبینم حال و روزم خراب‌تر میشه.
-خیلی خری.
+ من آدم بند‌انداختن رو صورت جوش‌زده و کوتاه‌کردن موی سرای شوره‌زده و شپشو نیستم. عُقم می‌گیره. اَه. چیه این کارا؟!
-این طورام که می‌گی نیست.
+ با اون صورتای چربی‌چیلیشون اوویی!
- مشتریای من می‌دونن باید قبلش برن حموم. از این موارد نداشتم.
+ نداشتی؟ نداشتی؟
- خیلی کم.
+ خوب همون! همون کماش گیر من میوفتن.
- آی دلم... ببخش.
+ لیوانت هم ببر تو راه تمومش کن. از الان زمان می‌گیرم... مابقی مذاکره رو همون تو ادامه بده.
-فکر کنم تاریخ‌مصرفشون گذشته بود.
+ (بلند):کل مغازه اصغرآقا رو خالی کردی، حالا می‌گی تاریخ‌مصرفشون گذشته بود؟ میگم اصغر بقّال دوباره زن گرفته؟
-(بلند): چطور؟
+ دیروز سمت پارک آزادگان با یه خانمه دیدمش... داشتن بستنی قیفی می‌لیسیدن...ههههه.
-دخترعمو باباشه. مطلّقه‌س. یه پسر هم داره.
+ بازهم اقبال اصغر بقّال. تا الان شد شش دقیقه. دیروز سمت جمهوری یه مبل راحتی دیدم. از اون راحتیای نگم برات.
-چند؟
+ بیست و پنج تومن. فیروزه‌ای ناز. کوسناش هم سفید و فیروزه‌ای قاطی. 
-گرون نیست؟
+ عنترخان اگه لگد به بختش نمی‌زد، الان توی خونه خودمون داشتیم رو همون مبل راحتیا قهوه می‌خوردیم. ای خاک توی اون سر بی‌عقلش. درد اینه نه قیافه داره، نه دست و پا! کلّ داراییش از صدقه سر باباش و ارث و میراثشه. اونوقت برا من سوسه میاد.
-نگار! آدم شو! ولش کن. چرا عمرتُ پای این به قول خودت زشتِ بی‌دست و پای تازه به دوران‌رسیده حروم می‌کنی؟ دلش پیشت نیست؟
+ شد ده دقیقه. پیش کیه؟
-نمی‌دونم.
+ میگه قصد ازدواج نداره... غلط کرد. گه خورد.
-چرا خودتُ کوچیک می‌کنی؟
+ می‌گم رنگ موی فیروزه‌ای قشنگه؟
-خودتُ به اون راه نزن.
+ شد هشت دقیقه. کدوم راه؟ تکلیفمُ روشن کنه.
-روشنه.
+ واسه تو آره، ولی برا من نه.
-(وارد صحنه می‌شود): بیا همین‌جا پیش خودم. مهدی یه دوست داره هم خوشکل و خوش‌تیپ، هم نجیب و عاقل.
+ به‌به! کجا بوده تا حالا؟
-لوس نکن خودتُ. یه روز وعده می‌ذاریم بیاین اینجا همدیگه رو ببینید.
+ قول می‌ده او مبل فیروزه‌ای رو بخره؟
-جَنَمشُ داره. تو هر غلطی می‌خوای بکن. بچّه خوبیه. عاشقش می‌شی.
+ پس رنگ مو فیروزه‌ایت رو هم رو دست بذار. می‌گم کلّاً واسه مهمونی فیروزه‌ای خوبه؟
-مرگ تو هم! بند کرده به فیروزه‌ای. خوبه.
+ اونوقت کی؟
-بذار مهدی بیاد صحبت کنیم. 
+ببین من چهارشنبه نمی‌تونما! وقت آرایشگاه دارم پیش دوستم. خخخ.
-مخلصتم. می‌ذارم سه‌شنبه خوبه؟
+ بد نیست.
-اووی... دوباره گرفت. ببخش.
+ تموم نشد؟ تو که بیشتر از لواشکا...
-(بلند):کوفت...
+(بلند): سحر! یه جا خوندم هرچی به مردا بیشتر کم‌محلی کنی، بهتر جواب می‌ده.
-آره، ولی تو برعکسش پیش رفتی.
+ می‌خوام امتحانش کنم.
-مکث.
+ به نظرت عنترخان درست میشه؟
-حیف که این‌تو هستم وگرنه یکی می‌زدم تو گوشت. الاغ دوباره برگشتی سر خونه اولّت؟
+ چته حالا؟ بی‌ادب شدیا! ضمن اینکه چهاردقیقه شده. کاری نداری؟
-کجا؟
+ باید برم یسری خریدای شرکتُ انجام بدم. ببین سحر تو خیلی خوبی، ولی من سه‌شنبه با مسعود جلسه کاری دارم.
-بمیر. حقّت همین منشی‌گری و خرحمّالی واسه این پسره‌س.
+ قربونت... شد هفت دقیقه. همه که مثل تو اقبالشون بلند نیست، سحرجان. ولی بابت رنگ مو فیروزه‌ای هنوز رو حرفم هستم... خدافظ عزیزم.