از جمله هنرنماییهای امشبم که جزو نشانههای پیری و کوری محسوب میشه، واریز مبلغی بیش از حد انتظار به کیف پولم در سایت تیوال بود. حتی به مخیلهام هم خطور نمیکرد مبالغ دویست هزار هم داشته باشند و بنده به گمان مبلغ بیست هزارتومانی اقدام کردم.
حالا فکر کن فرت و فرت هم نشستم فیلم و تئاتر میخرم. هی هم میگم چقدر دیر مبلغه کسر میشه. فکر میکردم تخفیف دارن بهم میدن! نگو داره ده هزارتومن ده هزارتومن کم میشه و در خیال من هزار هزار کم میشه!
هی داد بیداد. الکی الکی دویست تومن ناقابل پر:)) ://
یکشنبه: دوم آذر یکهزار و چهارصد
بالاخره مامان دلش به حال تن نحیف و لرزانم سوخت و تصمیمگرفت برای جلوگیری از هرگونه آبگرفتگی و چاهگرفتگی احتمالی و به دنبالش سر و صداهای ناجور برای بازکردن مسیر گرفتگی با انواع و اقسام فین! پدر را راضی کند تا برویم فروشگاه و یک دست شال و کلاه و کاپشن بخریم.
همان اولش هم میدانستم این زود بخواب گفتنهای مامان همهاش باد هواست! آنهم وقتی یک گلولهی نمک در خانه است که تا وقتی چشمش باز نشده، پشهای حق ندارد از جایش جُم بخورد و جابهجا شود، چه برسد به ما!
شش صبح از خواب بیدار شدم. نه اینکه بخواهم! نه! خودبهخود بیدار شدم و اصلاً هم تحت اختیار خودم نبود! همه خواب بودند و معلوم بود حالا حالاها قصد بیدارشدن ندارند. حالا اگر میخواستند همینطور به خوابشان ادامه دهند و تمام پادشاهان و سلسلههایشان را دنبال کنند، تکلیف من بختبرگشته که بعد سالها بالاخره قرعهی خرید به نامم درآمده چه میشد؟!
باید کاری میکردم و تنها راهش هم این بود که دست به کار شوم و خودم بساط صبحانه را آماده کنم و همه را سرحال و قبراق، سر میز بنشانم. آنوقت با یک تیر دو نشان میزنم و حتماً یک جفت کفش کتانی هم نصیبم میشود؛ آخر، گولهی نمک از این ترفندها زیاد بلد است و خوب هم جواب میدهد!
همانطور میان خیالاتم قدم میزدم که آنچه نباید میشد شد! وسط دمکش کردن چایی، در قوری گلقرمزی مامان، کلّهپا شد و قوریجان بیسر شدند! تا بیایم محل جنایت! را پاکسازی کنم، سر و کلّهی دُردانهی بابا پیدا شد. گولهی نمک، با پاچههای ورمالیده و گوشهی دهانی که از آب دهان شب تا صبحش، سفیدک زده بود، وارد شد. چشمهای پفکردهاش را با دست چپش مالاند و گفت:«چی کار کردی؟» خردههای در قوری را پشت سرم مخفی کردم و گفتم:«هیچی! برات چایی دم کردم، صبحونه گذاشتم، اعتراضیه؟» آنوقت نوچش را بالا داد که:« نوچ! یه صدایی شنیدم.» و بعد خیز برداشت تا فضولیاش را تام و کمال اجرا کند. به هرحال دست خودم نبود، اینجور مواقع کاملاً طبیعی است که حرص انباشته شدهام از سُنب و سوراخش بزند بیرون و مجبورم کند کاری کنم که نباید میکردم! گولهی نمک داشت به سمتم میآمد که بیاختیار، پایم را گذاشتم وسط قفسهی سینهاش و شوتش کردم تخت در یخچال! البته که خدایم شاهد است هیچ غرض و مرضی نبود و فقط یک ضرب شست کوچک بود و این گولهی نمک خودش را به تمارض زده بود و به جای ده سانتیمتر، دو متر به عقب پرت شد. بیمعرفت هیچ از عالم خواهر و برادری کم نگذاشت و شروع به تولید انواع و اقسام آژیر کرد تا بابا و مامان را با آن قیافههای مضحکشان به محل حادثه کشاند!
مامان، سریع بچهاش را توی بغل گرفت و وارسیاش کرد تا جای نیش عقرب احتمالی! را پیدا کند. بابا هم میخ شده بود که:«چیشده؟ چیشده؟» و بعد یکهو بشقاب آرکوپال مامانی را از روی میز بلند کرد که:« دِ یالّا پدرصلواتی! بگو چیشده؟» و همین کافی بود تا اینبار مامان شروع کند به آژیرکشیدن و اصلاً علمش هم نمیرفت با این کارش بابا را شوکه میکند و نیممتر به هوا میپراند و آنوقت اتفاقی که نباید بیفتد میافتد!
تنها شباهت ما با یکدیگر، متفاوت بودنمان با دیگران است.
1.بعد دو سال دیروز یکی از مسئولین اداره تماس گرفت و گفت یکشنبه بیا اداره، مراسم تجلیل از برگزیدگان جشنواره حمایت از کالای ایرانی هست.
بعد دو سال نمایشنامهام برگزیده شده! جزو اولین نمایشنامهها و کارهای اقتباسیم تو دورانی که تازه فارغ التحصیل فیلمنامهنویسی شده بودم، هست.
موندم یکشنبه برم یا نرم؟ توی ذوقم میخوره یا نمیخوره؟ نکنه برگزیدهشدن با رتبهآوردن متفاوته؟ اوضاعیه به ابرفرض:))
اومدم پیام استاد مربوطه بدم و یهش مژده بدم که هول برم داشت همچین مقام دندونگیری نباشه. فعلاً صبر میکنیم تا یکشنبه.
استاد هم که درگیر تئاتر خودش و جشنوارهشه و فعلاً تو عالم بالا سیر میکنه:))
2. هیچوقت به استادم نگفتم استاد! صرفاً جلو بقیه مینویسم استاد، وگرنه برای من آقا ست و اصلاً توی دهنم نمیچرخه بهش بگم استاد. خیلی هم قشنگتره. والا:))
3.قاعدتا! دلم برای همون دو سال پیش و روزهایی که هنوز شبیه این روزها نشده بود و علمم نمیرفت، تنگ شده! امیدوارم حداقل حکمتی پشت حوادث این یکسال و نیم وجود داشته باشه:)
4. یاد همایش سال گذشتهی آموزش و پرورش قزوین افتادم. صد و پنجاه تومن بالا کشیدند که کتاب چاپ مقالات و داستانها رو برامون بفرستند و دود هوا شد! یعنی دود هوا شد؟ پول آدم رو بخورن و هیچی به هیچجا! اینم از آموزش و پرورش قزوین و جشنوارهی هویت کودکان ایرانی، اسلامی.
کاش اینورا رد میشدن، خیلی دلم پره :)))
میبینی؟ حتّی برای نفسکشیدن هم به من محتاجی، زیرا هیچکس بیشتر از من هوایت را ندارد!
آدمهای بیپول، هر روزشان روز مباداست.
برای قد کشیدن، به قلمهای استخوانی نیاز داریم!
«ملکهی زیبای لینین» روایت دختر چهلسالهی تنهایی به نام «مورین» است که با مادر پیر و بهانهگیرش،«مگ» زندگی میکند. مادری که هر روز با اوامر ریز و درشت در خصوص خورد و خوراک، آرامش او را به هم میریزد و او را بیزار کرده است. در یکی از مهمانیهای شبانه مورین با «پاتو دولی» آشنا میشود و بارقه ی امیدی را در دل مورین روشن میکند؛ هرچند این آشنایی سبب حسادت مادرش میشود. مگ، هر بار پیامهای «پاتو» را که توسط خواهرراده اش،«ریموند» برای دعوت مورین به مهمانی رسانده می شود، مخفی میکند و همین باعث کینهی بیشتر مورین نسبت به مادرش میشود. مورین به مهمانی میرود و شبی را هم با پاتو میگذراند. مادرش که به نظر میرسد از این ارتباط دل خوشی ندارد، راز بیماری روانی دخترش و بستری بودنش را فاش میکند، با این حال مرد جوان همچنان خواستار دختر است و این را بعد از رفتن به لندن و در طی نامهای که برای مورین نوشته، توسط ریموند، به گوش مورین میرساند. ریموند باوجود تاکید پاتو مبنی بر رساندن نامه به دست خود مورین، نامه را در غیاب دختر به مادرش میسپارد و مادر نیز نامه را میسوزاند. با ورود مورین به خانه و بگو و مگویی که بین او و مادر در میگیرد، زن پیر برای دومین بار خودش را لو میدهد و دختر به اتفاقی در غیاب خودش پیمیبرد. مادر سعی میکند موضوع را مخفی نگه دارد که همین عصبانیت دختر را برمیانگیزد و باعث میشود بیماری روحی او عود کرده و برای به حرف واداشتن مادرش دستانش را با روغن داغ بسوزاند. کاری که مدتها قبل نیز با دست دیگر مادرش انجام داده بود. زن پیر زیر شکنجه ماجرا را اقرار میکند و دختر برای رسیدن به مرد آیندهاش مادرش را در همان حال رها میکند و به سمت پاتو میرود. با مرگ مادر، مورین خودش را برای شروع زندگی جدید اماده میکند ولی حضور ریموند و خبر دادنش از ازدواج پاتو کاخ آرزوهای مورین را خراب میکند. مورینی که معتقد است لحظهی آخر پاتو را در ایستگاه قطار ملاقات کرده و اتهام بیوفایی به وی درست نیست. با این حال صحبتها و نشانههای داده شده توسط ریموند نشان میدهد که مورین صرفاً درگیر توهمات خودش بودهاست.
+
نمایشنامهای کوتاه، با نثری روان و طنزی ظریف که خواننده را تا پایان ماجرا همراه میسازد. داستان روند پیچیدهای ندارد ولی قدرت نویسنده در سیر ماجرا و دیالوگها غیرقابل انکار است. بهرهگیری از وقایع روزمرهی زندگی همواره برای مخاطب لذتبخش بوده است و او را با داستان همراه میسازد. بیگمان هر انسانی درون ذهن خود یک هیولایی چون مورین دارد که گاه در غل و زنجیر است و گاه آزاد و همین سبب همذاتپنداری با او میشود.
شخصیتهای داستان ساکن ایرلند هستند. جایی که آنها معتقد به عقبماندگی و استثمار آن توسط انگلیس هستند و برای رسیدن به اهداف و آمال خود مجبورند به کشوری دیگر بروند. آنها در عین تأسف برای موطن خود، خواسته و ناخواسته موجی از حقارت را به خاطر زندگی در چنین جایی تحمل میکنند.
مگ: زن پیر نقنقوی حسودی که از ترس به خطر افتادن حاشیهی امن زندگیاش و تنها ماندن، حاضر نیست، خودش را فدای دخترش و آیندهاش کند و هر بار مانعتراشی میکند.
مورین: دختری که هزاران آرزوی برباد رفته دارد و برخلاف خواهرانش در اسارت همخانگی با مادری به سر میبرد که بخشی از بیماری روحی و روانیاش متأثر از رفتارهای اوست. او هر لحظه منتظر معجزهایست تا خودش را از این وضعیت خلاص کند.
دلت که از روزگار و آدمهایش سرد شد، کمی رؤیا بباف، شاید دلگرم شدی!
برای مخفی کردن عشق، کمی ناتوان به دنیا آمدهایم!
حواسم که پرت شد، عشق قاپ دلم را دزدید...
آدمهای عاقل در حقیقت همان دیوانگان باهوشند!
دیوانهوار دوستت دارم؛ لطفاً کمی عاقلانه رفتار کن!
درست زمانی عاقل شد که دیوانهاش شده بودم!
دیوانه در حقیقت عاقلیست که یک جا به عقل خودش شک کرده است.
میبینی؟ حتّی ماهیها هم از اول پولکی بودهاند!
سرگرمی آدمبزرگها بازی با احساسات همدیگر است.
اصلآ و ابدآآ! چرا مشوّش آقا؟ آدمیزاد گاهی کارد به استخوانش میرسد و بنده را که بنده نیست هیچ! خدا را هم با آن عظمتش بنده نیست. دست خودش هم نیست و به گمانم خود خدایش هم به بنده حق میدهد که هر بد و بیراهی میخواهد سر خالقش خالی کند؛ بلکه خالی شود و بالاخره ذات آدمی است که گاهی دلش میگیرد و یک جایی سر کسی خالی میکند و سنگش را وا میکند. اینها که ندارد! خدایی که بندهاش را اینگونه آفریده قطعاً ظرفیت اباطیل امثال مرا هنگام تندمزاجی و گرگرفتگیِ از سر ناچاری دارد. شما چرا کاسهی داغ تر از آش میشوید و میگویید:« کفرنگو!»؟ اینها کجایش کفر است؟ چندبار نشستیم و سر صحبت باز شد که:« آخر قربانت بروم! اینهمه بشر روی زمین، صاف آمدی سر من بخت برگشته و هربار کاری کردی کارستان و حالی گرفتی حالستان! هی گفتم بزرگی و حال حالگیرانم را میگیری که همانا:« ان مع العسر یسرا» و « پایان شب سیه سپید است» و تهش حکمتی داشته و «اندکی صبر سحر نزدیک است» و الی آخر. خودمان را که گول نمیزنیم! چند دهه از عمر میمون و نامیمونم گذشت و هربار که آمد نیشم تا بناگوش باز شود و خیالم تخت شود که بالاخره به نقطهی اوج زندگیام رسیدم و خلقت من هم بیدلیل نبود، صاف زدی کاسهکوزهام را شکستی و توی پرم زدی! حالا نه که دقیقاً خود خودت؛ بندهی عزیزتر از جانت!
دست خوش! کرمت راشکر!
اگر آن روز دقیقتر داستان حضور این عنصر دوپا را در عرصهی گیتی شرح میدادی و به جای لبخندی که حالیام نشد تمسخر است یا تأسف یا ترحّم، قبل روانه کردن، تفهیمم میکردی که این «ره که تو میروی به ترکستان است» به خودت قسمت، غلطهای اضافه میکردم که اینقدر دستپاچه شوم و هنوز زمانش نرسیده، هشت ماهه خودم را ویژ بیندازم توی دامن دنیا و بشوم یک دختر دستپاچهی چپ دستِ هزار و هفتصد گرمی که همیشهی خدا سرش توی دنیای خودش بود و وقتی هم که سرش را بالا کرد و خوب نگاه کرد دید دنیایش با دنیای واقعی، زمین تا آسمان متفاوت است و نمیشود اینقدر ساده بود و همه را مثل خود دانست.
نمیدانم! شاید هم موقع رفتن آنقدر سر و گوشم میجنبید و داشتم در و دشت پایین را نگاه میکردم که هیچ از ایما و اشارههایت حالیام نشد!
هنوز که هنوز است نفهمیدهام حضور نصفه و نیمهام! چه دردی از گسترهی هستی دوا میکند که با همهی قبض و بسطهای روزگار و کجمداریهایش ظهور و بروزم از اوجب واجبات بود!
روزهای اصلی عمر بر باد رفت و خودت میدانی که درد یکی و دوتا نیست و درد اصلی این بندهی از چشمافتاده هم همین درد نمک نداشتن دست و پنجولها است.
بگذریم!
در این اوضاع و احوال قاراشمیش چند روزه و نمکنشناسی آن سلیطه که پاک آبروی جمع شدهی چندسالهام را بر باد داد و حالا بشود جمعش کرد یا نه! اصلاً جای چنین پرسشی نبود که نبود! انتظار پاسخی بهتر هم نبود که چند روزی است حال و روز طبع و مزاجم دگرگونه شده و روزگار بر وفق مراد و مدارش نیست.
اگر زائیده نشده بودم حالم خوش بود و اینقدر روانم پریشان نبود؛ یا بودم و داشتم آن بالا سیر و سلوک میکردم و مشغول عیش و نوش و لهو و لعب بودم و یا نبودم که آنهم تکلیف روشن بود. وقتی نبودم دیگر نبودم؛ دلیلی بر حسرت نداشت. بنده اگر حسرتی هم بخورم حسرت آن جنان وعده داده شدهات را خواهم خورد که البته اگر آنجا هم بحث پیشانی و اقبال و این لاطائلات در میان باشد، به خودت قسم، بیتعارف، آنجا هم برایم آش دهن سوزی نخواهد بود!
آسمان برای اینکه دلش باز شود، باران را نذر زمین کرد!
ابر در حسرت دیدن زمین، ذرّه ذرّه آب شد!
باران پشیمان، از خورشید خواست تا او را به آغوش ابر برگرداند.
باران که بارید زمین آبرودار شد.
باران وسواسی، حتی آب توی حوض را هم شست!
قطرهی باران، هر غنچهی کوری را شفا میدهد.
بارانی که لای ابر پنبهای بزرگ شده، طاقت آغوش سفت و سخت زمین را ندارد!
هر چه پیرتر میشوی سه تغییر در زندگیت رخ میدهد: اول اینکه حافظهات را از دست میدهی ... دومی و سومی را هم به یاد نمیآورم!