چــه نوشــــتـه ای چــه قـلـــمـــــی

چقدر دور و برمون پر شده از آدم‌های گذری!

آدمایی‌که بمونن خیلی‌وقته تاریخ‌مصرفشون گذشته.

می‌آن عین ابر، هوای صاف رو ابری می‌کنن، جلوی نور رو می‌گیرن و شادیت رو می‌دزدن و لحظه‌ای بعد می‌رن که هوا صاف بشه و نور برگرده و شاد بشی

ولی خوب خیلی‌چیزا تو همین لحظات کوتاه و بلند از دست می‌ره.

آره، همه‌که قرار نیست عین من و تو باشن رفیق!

+++

داره بهمن می‌رسه و موقع دفاع، ولی همچنان درگیرم.

امشب دلم به کلام گرم و لطف استاد راهنمای ارشد قبلیم گرم شد. این روزا انگار دلم و پشتم فقط باید به او گرم باشه.

اگه درددلای امشبم رو چندماه پیش کرده بودم و می‌دونستم این‌قدر مشتاق همراهیه و با گشاده‌رویی ازم استقبال می‌کنه، تو این مدت این‌قدر خودم رو داغون نمی‌کردم.

به‌هرحال موضوع برای روان‌پریشی به‌اندازهٔ موهای روی سرت وجود داره:)

+++

آقام دوباره سکته کرد و این شرایط پیچیدهٔ یک‌سال‌و‌نیمه همچنان ادامه‌‌دار هست.

تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین‌جاست که تو بزرگ بشی و چیزایی‌که نخوای ببینی رو ببینی و لمس کنی

معلوم نیست خدا در ما آدما چه قدرتی دیده و گذاشته که حجم حوادث و بار اون‌ها رو مدام بیشتر و بزرگ‌تر می‌کنه.

+++

می‌گفتن ماها بزرگ می‌شیم، ولی پدر و مادرمون پیر می‌شن.

الان دیگه تو مرحله‌ای هستیم که انگار ما پیر می‌شیم و اونا پیرتر

+++

بازم شکر رفیق، هوم؟ :)