چــه نوشــــتـه ای چــه قـلـــمـــــی

برخی آدمها طبیعتی منزوی دارند. انسانهای آدم گریز را هم می توان دوست داشت. دنیای عجیبی دارند که با وجود سکوت محضش، پر است از لذت و دلدادگی...

 آدمیزاد کسی را که مثل خودش فکر نمی کند نمی پذیرد و آنگاه که شهری چنین اندیشه ای در سر بپروراند بی گمان حقیقت نیز نمی تواند از خود دفاع راستینی داشته باشد.

ونسان ونگوگ دردنیای خودش زنده بود و لذت می برد. شیفته ی طبیعت بود و تنها می خواست باورش کنند.

فیلم نوشت: دو فیلم Modigliani و at enternity gate  درباره ی زندگی مودیلیانی و ونگوگ هست.

هر فیلم جذابیت های خاص خودش را دارد. دنیای مودیلیانی و تلخکامیهایش در مسیر عشق و رقابت با پیکاسو نیز دیدنی ست.

ضمیمه نوشت: زندگی بدون نور زندان بی زندانبان است... این روزها خدا را بیش از پیش شکر می کنم که خانه ای داریم آغشته از نور و رنگ، لبریز از عطر انجیر و انگور و انار و لحظه لحظه هایی که پر شده اند از بوی گل محمدی و پیجک و نارنج. و از تمام ثروت دنیا همین یک خانه مارا بس...